Lotgenotencontact

Het lotgenotenforum van Overspannen.nl is een forum waar lotgenoten elkaar steunen, informeren en helpen. Gun elkaar daarbij de ruimte en wees vriendelijk voor elkaar.

Overspannen.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reacties op dit lotgenotenforum noch voor de inhoud van andere websites die hier genoemd worden. Klik hier voor ons moderatorbeleid.

LET OP: Deze website is geen vervanging van een officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u ten sterkste om met uw eigen behandelend arts of huisarts contact op te nemen. U kunt uw medische vragen natuurlijk ook stellen in de rubriek 'Vragen'. U krijgt dan antwoord van onze medisch specialist.

(advertentie)

Summer

Geschreven op: Dinsdag 16 April 2019 om 18:45
Ongepast of beledigend?

Hoi allemaal,

Zijn er ook mensen hier die al jaren bezig zijn en steeds weer geconfronteerd worden met hun Burn-out? Ik ben zelf al 4 jaar onderweg en val steeds weer terug. En geloof ik me ik heb al allerlei therapieën en dingen geprobeerd. Verschillende soorten werk, maar steeds gaat het weer mis. Ik kan me gewoon niet meer voorstellen dat dit ooit weer goed komt of dat ik enigszins een normaal leven kan leiden. Sorry voor dit frustratie berichtje, maar zit er even helemaal doorheen. 

Reacties op dit bericht:

Pagina 1 van 2 pagina's met reacties
[1 2]

Geschreven door: Lotgenoot op Dinsdag 16 April 2019 om 19:41 Ongepaste reactie?

Hoi Summer, ja ik herken het helemaal, zie draadje vrijdag 12 april: na twee jaar burnout weer wat doen... ik ben ook al meer dan twee jaar aan het “proberen” te herstellen van een burnout. Heb ook vanalles geprobeerd, maar blijf steeds klachten houden, zoals niet slapen, duizelig, misselijk, maagpijn, suizende oren, spierpijn, benauwd gevoel, last van prikkels, drukte etc. Bij de minste spanning al weer allerlei klachten. Ik heb ook het gevoel dat het niet meer goed komt. Het duurt veel te lang en ik heb alles geprobeerd om er vanaf te komen. Weet het soms ook niet meer. Maakt wel moedeloos.
Wat je zegt: je wilt toch een beetje een normaal leven kunnen leiden,nu is het meer lijden.


Geschreven door: W op Dinsdag 16 April 2019 om 21:57 Ongepaste reactie?

Wat bedoel je met een terugval? Ik ben ook al een paar jaar zoet. Functioneer op rond de 80 % werk gewoon draai het gezin maar heb echt moeten bezuinigen op sociale contacten en heb regelmatig lichamelijke klachten die door groeien in angst klachten... Ben er wel klaar mee. Maar blijkbaar is dit wat het is.


Geschreven door: Anoniem op Dinsdag 16 April 2019 om 23:04 Ongepaste reactie?

5 jaar en counting. 3 keer terugval in 5 jaar, ben na 1,5 aanmodderen in de WW maar weer begonnen met AD. Kijken hoelang t nu weer duurt eerdat ik weer de oude ben, heb t idee dat t na de eerste 2 keer alleen maar lastiger wordt om herstellen


Geschreven door: Summer op Woensdag 17 April 2019 om 09:15 Ongepaste reactie?

Hoi allemaal,

Bedankt voor jullie reactie. Ik ben in die 4 jaar tijd nooit helemaal herstelt en elke keer gaat het mis als ik weer iets van werk probeer op te pakken. Ook al doe ik dat rustig aan. Dat bedoelde ik met terugvallen. Lijkt inderdaad ook of het herstellen dan steeds lastiger gaat. Ik ben 30, woon bij mijn ouders omdat ik het financieel niet red alleen. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit weer voor mezelf kan zorgen en een enigszins normaal leven kan leiden. Je bent alleen maar bezig met alles verdelen en als het weer teveel is voel je je paar dagen kut. Ook leuke en kleine dingen zijn al snel teveel. Nouja ik ben nu ook mega somber, omdat alles weer teveel wordt en voel me weer langzaam afglijden : ( houd dit ooit op
Krijgen jullie wel begrip van buiten af?


Geschreven door: Cynthia op Donderdag 18 April 2019 om 19:38 Ongepaste reactie?

Hi allemaal,

High five voor de sombere gevoelens, je bent er niet alleen in. Momenteel ook weer een dipje (ben ruim 4 jaar op weg) en weet ook even niet meer wat ik er aan kan doen. Op zulke momenten kan ik ook enorm aan mezelf twijfelen of ik me niet aanstel of dat ik niet genoeg m''n best doe. Terwijl ik eigenlijk ook wel weet dat als ik meer ga proberen, het averechts werk. Het voelt op zulke dagen gewoon allemaal zo zinloos.

Ik krijg wel begrip van mijn omgeving; vrienden en ouders. Mijn vrienden hebben echter allemaal jonge kinderen (ik ben 33) en dat merk je in het contact en de aandacht. Heel logisch en ik neem ook niemand iets kwalijk, maar ik woon alleen en kan me soms echt wel eenzaam voelen en dan weet ik gewoon niet wie ik kan storen. Ik durf ook niet goed meer want na zoveel jaar wéér aan te komen met hetzelfde verhaal vind ik erg moeilijk.

Wat ik me op zulke dagen voorhoud is dat iedereen wel eens mindere dagen heeft (ik ga nl. altijd denken dat heel de wereld gelukkig is behalve ik) en dat ik niet probeer te vechten tegen het gevoel. Beetje zwelgen zeg maar en hopen dat het morgen weer wat beter gaat.


Geschreven door: Summer op Vrijdag 19 April 2019 om 11:02 Ongepaste reactie?

Hoi Cynthia,

Dankje voor je reactie. Wat naar dat je ook al 4 jaar onderweg bent, ellende. Ik begrijp precies wat je bedoeld met dat je anderen niet wilt lastig vallen. Ik heb dat ook. Kom ik weer met het gaat niet goed. Het is ook zo lastig uitleggen. En soms wil je ook gewoon iemand spreken die hetzelfde meemaakt en dingen herkend.

Kan jij nog wel werken enzo? Ik ben zo bang dat ik nooit meer een ‘normaal’ leven kan leiden. Daar word ik dan weer heel somber van, waar doe ik nog zo mijn best voor, het gaat toch elke keer weer mis.


Geschreven door: Quin op Zaterdag 20 April 2019 om 09:16 Ongepaste reactie?

Hoi summer, jou verhaal is bijna identiek aan de mijne ben ook 30 en woon bij me ouders wegens financiele problemen door burnout, zit ook al 3 jaar te worstelen alle hulp geprobeerd en verschillende soorten werk proberen op te pakken en elke keer gaat het mis. Niks lukt. Ook jou gedachte dat je je niet meer voor kan stellen hoe het is om je normale leventje weer te hebben.ik Denk ook elke dag of dit ooit nog goed gaat komen en waar ik nog zo voor aaan het knokken ben. Dacht altiid dat ik de enigste was die zo lang burnout is.. toch een hoop soortgelijke verhalen op deze site. Een gezond mens kan zich hier echt helemaal niks bij voorstellen. Je geest word zo meegetrokken door een uitgeput lichaam.


Geschreven door: Summer op Zaterdag 20 April 2019 om 16:53 Ongepaste reactie?

Hoi Quin,

Nou dat klinkt heel identiek inderdaad. Toch soort fijn om te lezen, ook al vind ik het natuurlijk super naar voor je en gun ik dit niemand. Het is zo’n eenzaam proces en niet voor te stellen als je het zelf niet mee maakt. Dan is het wel eens fijn om iemand te spreken die alles herkend en door hetzelfde heen gaat. Ik wil ook zo graag weer op mezelf wonen, maar ik weet niet hoe ik dat ooit financieel weer kan redden. Elke keer als het dan weer beetje de goede richting op gaat, dan denk nu ga ik echt niet meer terug vallen. En hop daar ga ik weer, daar ben ik zo klaar mee. Elke keer die hoop. En iedereen om je heen gaat gewoon door, logisch zo is het leven. Maar alles wat normaal was, is ineens niet meet vanzelf sprekend. Ik vind nu ook heel lastig om positief te denken, nouja het lukt even niet : ( Hoe ziet jou dagelijks leven er nu beetje uit?


Geschreven door: Quin op Zondag 21 April 2019 om 08:20 Ongepaste reactie?

Hoi summer, ja klopt her voelt zo eenzaam je heb geen eneegie om die leegte op te vullen..vooral nu het lekker weer word is de drang om te genieten heel groot. Ik weet ook niet hoe ik ooit weeer zelfstandig kan leven het duurt zo lang dat wat iedereen zwgt het komt wel goed, daar is je vertrouwen heleemaal weg..en wat betreft mij dagen ben ik heel beperkt drukte van mensen kindere of prikkels alles is me snel teveel.. het is even snel ontbijten en weer terug in bed.. uit verveling zit ik uren smiddags op de bank te staren moet mezelf zelfs onder de douche slepen en om 6 uur lig ik helemaal bekaf en overprikkeld in bed.. voelt wel heel heftig. Hoe kom jij de dagen door? Kan jij nog wel de kleine dagelijkse dingen?


Geschreven door: Summer op Zondag 21 April 2019 om 17:38 Ongepaste reactie?

Ja ik vind dat heel vervelend als mensen zeggen ‘het komt wel goed’. Lekker makkelijk. Ze bedoelen het misschien wel goed, maar na 4 jaar voelt dat niet meer realistisch. Ik hoop uiteraard wel beter dan nu, maar denk ook dat bepaalde dingen nooit meer zoals vroeger worden. Ook hulpverlening weet niet echt wat ze moeten zeggen over die vermoeidheid, heb ik het idee.
Ik heb nu weer een terugval door verschillende dingen die zijn gebeurd, dus kan weer minder dan eerst. Maar probeer wel vast ritme te houden en wat te wandelen. Lig nu vaak ook smiddags even op bed en ga savonds om 9 uur naar bed. Ik heb al vanaf het begin slaapproblemen, ook al ben ik nog zo moe. Heb jij dat ook?
Wat naar dat je zo weinig kan. Gebruik je iets van medicatie eigenlijk? En hoe zijn je ouders eronder?


Pagina 1 van 2 pagina's met reacties
[1 2]

Reageer nu op dit bericht:

Let op! Alle vragen en antwoorden worden geïndexeerd door diverse zoekmachines. Als u niet wilt dat uw persoonlijke gegevens via internet gevonden kunnen worden, dan moet u deze zeker niet in uw vraag verwerken.

Als u medische informatie aanhaalt die niet uit uw persoonlijke omgeving komt, dan is een bronvermelding gewenst. Uiteraard is het de bedoeling dat de medische informatie die u noemt naar uw beste weten de juiste is. Het is niet de bedoeling dat u reclame maakt op dit forum.

Lees voordat u reageert ook onze huisregels.

Disclaimer over bijwerkingen: U kunt als patiënt zelf uw bijwerking melden bij het Lareb. Het Lareb verzamelt alle bijwerkingen van geneesmiddelen en vaccins in een databank. Door het melden van een bijwerking draagt u bij aan de veiligheid van geneesmiddelen en vaccins. Melden gaat eenvoudig via het online meldformulier.

Typ uw naam en uw bericht in en druk daarna op 'Voeg bericht toe'.

Uw naam: 
   
Uw bericht: 


(advertenties)
Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Overspannen.nl toe aan je favorieten! Favorieten
(advertenties)