Lotgenotencontact

Het lotgenotenforum van Overspannen.nl is een forum waar lotgenoten elkaar steunen, informeren en helpen. Gun elkaar daarbij de ruimte en wees vriendelijk voor elkaar.

Overspannen.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reacties op dit lotgenotenforum noch voor de inhoud van andere websites die hier genoemd worden. Klik hier voor ons moderatorbeleid.

LET OP: Deze website is geen vervanging van een officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u ten sterkste om met uw eigen behandelend arts of huisarts contact op te nemen. U kunt uw medische vragen natuurlijk ook stellen in de rubriek 'Vragen'. U krijgt dan antwoord van onze medisch specialist.

(advertentie)

Jeroen

Geschreven op: Zaterdag 24 November 2018 om 00:03
Ongepast of beledigend?

Beste lezers.

Ik zit nu 4 maanden thuis met wat volgens d3 huisarts is gediagostiseerd als burn out.

Ik heb de hele dag een raar gevoel in mijn hoofd. Noem het soort van duizeligheid. Alsof je teveel bloed verliest en elk moment lijkt te kunnen flauwvallen. Zijn er meer mensen die zoiets ervaren? Het maakt mijn leven zo beperkt dat ik amper iets kan ondernemen. Naar de winkel gaan lijkt al te veel.

Gr. Jeroen 

Reacties op dit bericht:

Pagina 1 van 2 pagina's met reacties
[1 2]

Geschreven door: Gemma op Zaterdag 24 November 2018 om 09:56 Ongepaste reactie?

Beste Jeroen,
Aan het begin van mijn BO ben ik heel duizelig geweest. Zo duizelig soms dat ik alleen heel snel kon gaan zitten of liggen om te zorgen dat ik niet viel. Nu 9 maanden verder) ben ik niet meer duizelig.
Tussen het begin en nu zit veel tijd. Rusttijd en leertijd. Bij een BO heb je een hele tijd roofbouw gepleegd op je lichaam, het volledig uitgeput. Een hele tijd heb je door kunnen gaan op veel wilskracht en adrenaline en cortisol. Die hormonen zijn nuttig: ze zijn reservetanks .... Maar als die reservetanks ook leeg zijn is het dus echt op en zit je in een BO.
Eerst moet je dan helemaal tot rust komen, want alles ‘jaagt’ in je lijf. Stil zitten en niets doen is moeilijk (of onmogelijk) en heel noodzakelijk.
Mijn ervaring: de duizeligheid vh begin werd snel minder omdat ik door de situatie gedwongen mijn lijf eindelijk serieus nam en rust gaf. Gewaarschuwd door duizeligheid (en misselijkheid) als ik teveel deed. En teveel ligt érg dichtbij aan het begin (de afwasmachine uitpakken in 4 etappes bijvoorbeeld, en schuift heel langzaam een klein beetje op.
Nu ben ik de duizeligheid al een poosje niet tegengekomen. Maar intussen is mn grens opgeschoven én ga ik er nauwelijks meer overheen.
Dus: rust (en slapen!) en heel goed leten doseren is het advies ....het lukt mij inmiddels niet meer altijd volledig uitgeput te zijn als ik savonds naar bed ga bijvoorbeeld ...

Als je er niet gerust op bent: ga naar de huisarts, maar bij mij is het vanzelf overgegaan. Was het een rood stoplicht. Ik ben overigens voor ik BO was (gediagnosticeerd was) een paar keer flauw gevallen.

Groet, Gemma


Geschreven door: Jeroen op Zaterdag 24 November 2018 om 11:38 Ongepaste reactie?

Wat fijn om te horen dat ik hier niet alleen in sta. Ik heb ook vaak last van het gevoel dat mijn geheugen aan het achteruit gaan is. Bang dat het ook niet terugkomt. Is dit herkenbaar?


Geschreven door: Gemma op Zaterdag 24 November 2018 om 11:49 Ongepaste reactie?

Geheugen kwijt? Zeker herkenbaar. Ook woordvindingsstoornis, steeds niet meer weten wat je aan het denken of doen was, de draad kwijt raken bij verhalen van anderen en jezelf. Hoort er allemaal bij.
Je moet het zo zien: je ‘computer’ is uitgezet door de stekker eruit te trekken, of eigenlijk: de aardlekschakelaar uitgezet. Alles moet opnieuw opgestart worden. Maar er is elke dag (als je goed geslapen hebt) maar een heel klein beetje energie. Die energie gebruik je voor noodzakelijkheden, de reservetank is nog lang niet aan de beurt.

Ik ben er wel voor gewaarschuwd dat je er altijd restschade aan over kan houden trouwens... motiveert me alleen maar om echt goed voor mezelf te zorgen nu.

Groet,
Gemma


Geschreven door: Gemma op Zaterdag 24 November 2018 om 12:15 Ongepaste reactie?

Hee Jeroen,
Ik vroeg me nog af: je schrijft ‘volgens de huisarts gediagnosticeerd als burnout’ ... geloof je zelf in die diagnose? Kan je het plaatsen? (Hoe je hier gekomen bent?) word je behandeld?
Volgens mij is het begin: accepteren .... stoppen met vechten en vluchten maar handelen naar wat nodig is: in eerste instantie rust (en daarvoor van alles loslaten).
Omdat jij na 4 maanden nog zo duizelig bent vraag ik me af: ben je de afgelopen 4 maanden zo goed en zo kwaad als het ging doorgekacheld of ben je écht stil gaan staan?
Voor mij hielp voor het zelf erkennen dat het écht waar was het openlijk vertellen, dat hielp mezelf ook het te gaan geloven. En bovendien was het verrassend hoeveel mensen ervaring hadden, of uit hun directe omgeving, wat mij heel veel steun gaf door helpende opmerkingen.
Gemma


Geschreven door: Jeroen op Zaterdag 24 November 2018 om 12:54 Ongepaste reactie?

Ik begin het op dit moment een soort. Van te accepteren. Ik heb heel lang in mijn hoofd gehad dat dit niet kon komen van het werk en dus iets anders moest zijn. Ik vind mijn werk erg leuk maar maak wel lange dagen. Ik leid congressen. Komt uiteraard wel stress bij kijken.
Op het begin van mijn ziekte heb ik vooral week tijd besteed aan bloedprikken enzo om alle andere ziekte uit te sluiten. Was voornamelijk bang voor iets wat mijn hersens achteruitgang toebracht. Tumor. Dementie. Bacterie. Iets in die trant. Na een maand thuisbezorgen te hebben ben ik begonnen om sochtends na het werk te gaan. Van 10 tot 1. Ik deed dan niet veel maar ook vond het erg vervelend alleen te zijn. Bang dat er iets zou gebeuren en op dat moment niemand zou kunnen ingrijpen. Ook was het dan 2 uur eer ik thuis was en zo gingen de dagen wat sneller voorbij. Terwijl ik daar eigenlijk alleen maar iedereen van het werk aan het houden was. Na 6x naar de huisarts te zijn geweest ben ik er toch wel 99 procent zeker van dat het een burn out is al blijf ij altijd de hoop houden op die 1 procent dat het met een pilletje op te lossen is . Op dit.moment heb ik mij ingeschreven bij een psycholoog, alleen duurt het 8 weken voor je er terecht kunt. Dus probeer in deze tijd zoveel mogelijk rust te pakken. Rustig wakker worden. Ontbijten. Rondje lopen. Even puzzelen. Uurtje liggen. Lunchen. Rondje fietsen even tv. Kijken. Uurtje op bed met meditatie muziekje. Zo kom ik mijn dagen door


Geschreven door: Gemma op Zaterdag 24 November 2018 om 15:49 Ongepaste reactie?

Op dit moment ben je dus niet meer je collega’s aan het lastigvallen op je werk? smiley
Ik heb ook geweldig leuk werk dat ik met hart en ziel doe! (Deed)
Volgens mijn bedrijfsarts is accepteren heel velangrijk, maar ik heb daarin ervaren dat er verschillende niveaus van accepteren zijn.
Het klinkt heel goed zoals je nu bezig bent! Niet te veel en te snel willen! Paar goede blogs (van profs) vind ik:
https://isamupsychologen.nl/stress-en-burn-out/
En https://csrcentrum.nl/algemeen/blog

Overeenkomst is dat ze niet uitgaan van een primair psychisch probleem maar van een lichamelijke uitputting.
Ik vind dat ze precies beschrijven hoe ik het zelf ervaar en vind er daarom veel bevestiging in en het geeft vertrouwen dat ik ‘het goede’ doe.

Mijn behandelaar gaat ook uit van een dergelijk principe trouwens.

O ja, een goed (nieuw) boek dat hierbij past is : Gek op stress, maar niet altijd.
Heel fijn: met Burnout mag je direct door naar het derde deel. En het is in hapklare blokjes geschreven dus ook voor een BO-er te lezen.
Ik heb trouwens een paar maanden niet kunnen lezen. Nu wel weer maar beleeg er nog geen plezier aan, concentratie nog niet goed genoeg.

Als je nog niet zo lang 100% thuis bent kan het trouwens wel eerst lijken alsof het alleen maar slechter wordt... omdat je steeds beter wordt de stresshormonen-kraan niet steeds aan te zetten en je werkelijke toestand dus doordringt.

Gewoon rustig doorgaan!

Gemma


Geschreven door: Doke op Zaterdag 24 November 2018 om 17:09 Ongepaste reactie?

Hallo Jeroen en Gemma, ik vond/vind het ook moeilijk accepteren. Vooral omdat de diagnose is gedaan door een arts van de huisartsenpost. Omdat mijn huisarts niet wist wat er aan de hand was. En zo met meer mensen om me heen als ik het vertel. De een vindt/denkt dat ik psychische problemen heb, de ander denk dat ik Hypochonder ben. Of een angststoornis heb of psychiatrische ziekte.
Het lijkt of niemand het echt begrijpt. Dus ik leg nu niets meer uit. Maar het is wel fijner als je begrepen wordt en serieus genomen en ook niet gebagatelliseerd. Want dat levert meer stress op. Het stelt je gerust als je bevestiging krijgt.
De sites die jij noemt Gemma vind ik ook erg goed.


Geschreven door: Jeroen op Zaterdag 24 November 2018 om 17:28 Ongepaste reactie?

Thnx voor jullie input. Hier kan ik echt iets mee


Geschreven door: Gemma op Zaterdag 24 November 2018 om 19:56 Ongepaste reactie?

Hoi Doke,
Wat raar dat de huisartsenpost deze diagnose ‘moest’ stellen! Kon je huisarts er daarna in meegaan?
Er schijnt wel regelmatig een angststoornis op te treden bij BO, het is de vraag of dat behandeld moet worden (op een moment dat je nog geen energie hebt) of dat hij verdwijnt als er meer energie komt als de burnout langzaam aan verdwijnt. Dus: wordt de angststoornis veroorzaakt door de burnout of was die er al?

Wat ik hier o de site wel zie is dat sommigen de symptomen van stress wijten aan ernstiger lichamelijke oorzaken en daar zo van overtuigd raken dat ze onderzoek na onderzoek laten uitvoeren ...
(Dat de HA aan het begin uitsluit dat er andere oorzaken zijn door bloedonderzoek is normaal).

We zijn allemaal anders, en de oorzaak van BO en de BO zelf zijn ook voor iedereen anders denk ik.


Geschreven door: Doke op Zaterdag 24 November 2018 om 20:10 Ongepaste reactie?

Hoi Gemma, nee met mijn huisarts bleef het tobben. Die begreep maar niet wat er aan de hand was. Er is ook bloed geprikt. Daar kwam niets uit, dus zei de huisarts er is niets aan de hand ga je dingen maar weer doen.
Heb ook even angstklachten gehad maar die gingen vanzelf weer weg toen ik wat meer rust kreeg.
Heb nu wel een andere huisarts. Maar die vind weer dat er misschien wat anders aan de hand is dan een burnout omdat het nu al 1,5 jaar duurt. Maar ik heb tussendoor nog hele stressvolle situaties gehad en daardoor terugval. Het lijkt wel of dat allemaal niet begrepen wordt?
Dit voelt allemaal wel heel naar, omdat het toch al zo’n heftige ervaring is met al die klachten. Dan heb je toch wat steun nodig van bijvoorbeeld huisarts.


Pagina 1 van 2 pagina's met reacties
[1 2]

Reageer nu op dit bericht:

Let op! Alle vragen en antwoorden worden geïndexeerd door diverse zoekmachines. Als u niet wilt dat uw persoonlijke gegevens via internet gevonden kunnen worden, dan moet u deze zeker niet in uw vraag verwerken.

Als u medische informatie aanhaalt die niet uit uw persoonlijke omgeving komt, dan is een bronvermelding gewenst. Uiteraard is het de bedoeling dat de medische informatie die u noemt naar uw beste weten de juiste is. Het is niet de bedoeling dat u reclame maakt op dit forum.

Lees voordat u reageert ook onze huisregels.

Disclaimer over bijwerkingen: U kunt als patiënt zelf uw bijwerking melden bij het Lareb. Het Lareb verzamelt alle bijwerkingen van geneesmiddelen en vaccins in een databank. Door het melden van een bijwerking draagt u bij aan de veiligheid van geneesmiddelen en vaccins. Melden gaat eenvoudig via het online meldformulier.

Typ uw naam en uw bericht in en druk daarna op 'Voeg bericht toe'.

Uw naam: 
   
Uw bericht: 


(advertenties)
Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Overspannen.nl toe aan je favorieten! Favorieten
(advertenties)