Lotgenotencontact

Geschreven door: Eva op Maandag 3 April 2006 om 17:28 Gek bericht?

Hallo anoniempje,

Echt onwijs rot om thuis te zitten he, heel herkenbaar ook.
Maar het doet er altijd nog toe dat je er bent, echt waar!! Er zijn zoveel mooie dingen om voor te vechten. Je hoeft je niet laten te gebruiken als je leert nee te zeggen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan hoor, want ik vind het ook erg moeilijk, maar het is beter voor jezelf.
Met anderen of hulpverleners praten helpt ook heel veel. Ik vind het zelf ook vreselijk om te huilen in het bijzijn van anderen, maar zelfs dat went en het lucht ook op.

Heel veel sterkte,

groet, Eva

Geschreven door: anoniempje op Dinsdag 4 April 2006 om 08:01 Gek bericht?

hoi eva

bedankt voor je reactie,je zegt er zijn zoveel mooie dingen om voor te vechten op dit moment zie ik die dingen niet.Ik wou maar dat het wat stiller werd in mijn hoofd zoveel dingen tegelijk die ineens op mij afkomen de paniek die het veroorzaakt, de twijfels de machteloosheid ,de woede ,het verdriet en vooral de pijn van het niet meer nodig zijn ,het gevoel van afgeschreven te zijn en de gedachtes van "dan moet ik maar weg gaan ,niemand heeft mij nodig".voel me zo lastig voor iedereen ,huilen terwijl je geleerd hebt dat je sterk moet zijn,de buitenwereld mag daar niets van merken anders ben je kwetsbaar .dit went nooit wat een rottijd

groetjes anoniempje

Geschreven door: Gerrie op Dinsdag 4 April 2006 om 11:59 Gek bericht?

Hoi anoniempje,

Wat je allemaal schrijft is heel herkenbaar! Dat constante gemaal in je hoofd. Het willen dat je hoofd gewoon eens helemaal "leeg" is. Dat je even een beetje rust krijgt! Deze tijd heb ik ook achter de rug. Maar het gaat over echt waar! Alleen moet je geduld hebben. Ik weet dat je denkt: als dit maar ooit overgaat. En anderen kunnen zovaak zeggen dat het over gaat, dat er een tijd komt dat je je beter gaat voelen. Heb dat in die tijd heel vaak moeten aanhoren. Dacht dan bij mezelf: jullie kunnen lekker praten, weten niet wat IK voel! Ik weet dat je op dit moment zoiets hebt van: ik geloof er niet in. Af en toe wordt je ook gewoon moe van al die verhalen en goede bedoelingen, want je kunt het je gewoon niet voorstellen dat je je ooit weer lekker in je vel gaat voelen. Maar heus, die tijd gaat echt komen! Heb je eigenlijk al hulp gezocht? Dat is heel belangrijk, want alleen kom je er niet uit. Het is echt geen schande! Ikzelf loop bij de haptotherapie. Dit is echt heerlijk. Ook loop ik nog bij een psycholoog. Wilde er eerst niet aan, maar echt je kunt het niet alleen af. Heb dat zelf ook ingezien. Heb zelf ook een poos gedacht: ik doe dit zelf wel even, heb niemand nodig! Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte toe in deze rotte tijd!!!

Groetjes van Gerrie

Geschreven door: Den op Dinsdag 4 April 2006 om 12:13 Gek bericht?

Over dat continue malen, kan ik meepraten. Ik word er gek van en het help me geen moment. Ik word er alleen maar onrustiger en negatiever van. Ik schijn het alleen niet uit te kunnen zetten.
Gerrie, wanneer had jij voor jezelf het moment dat je het gevoel kreeg dat het beter ging en dat je meer rust kreeg. Kwam dat heel geleidelijk of was het meer een moment wat de ommekeer gaf?

Geschreven door: Petra op Dinsdag 4 April 2006 om 12:44 Gek bericht?

Malen, malen, malen...ik wou soms dat je een gedeelte van je hersenen zou kunnen aanzetten als je daar even geen behoefte aan hebt.
Ik weet soms ook niet wat nou eerder begint: het piekeren of het onrustige gevoel, soms lijkt het ene de oorzaak, soms het andere.

Geschreven door: anoniempje op Dinsdag 4 April 2006 om 16:12 Gek bericht?

hoi allemaal ,het doet me toch wel goed die opbeurende reactie,s .ben vandaag weer op gesprek geweest bij de grote rivieren doet me heel erg goed krijg medicijnen om rustig te blijven krijg geregeld paniek aanvallen en helesombere verkeerde gedachtes probeer dit onder controle te krijgen loop ook bij haptonomie en krijg binnenkort 3 dagen dagbehandeling erbij is wel hard nodig zie het af en toe niet meer zitten heb een heel negatief zelfbeeld en denk dat ik dit allemaal zelf veroorzaakt heb schuldgevoel ,het gevoel dat je hele leven leeft om te overleven inplaats voor je zelf te leven klote wereld waarin we leven ,gevoel dat je gefaald hebt in alles wat je gedaan hebt of doet .
zit weer te huilen als een klein kind hoelang blijft dat zo?
anoniempje sorry dat ik jullie hiermee lastig val

Geschreven door: Eva op Dinsdag 4 April 2006 om 18:40 Gek bericht?

Hallo !

In de eerste plaats hoef je helemaal geen sorry te zeggen dat je ons ergens mee lastig valt, want dat doe je helemaal niet.
Goed dat je in ieder geval hulp hebt gezocht.
Dat het voelt dat je leeft om te overleven kan ik me voorstellen. Er zijn voor mij ook nog genoeg dagen dat ik krampachtig probeer mezelf staande te houden, maar ik heb er dan geen lol meer in. Dat is echt onwijs moeilijk! Na 9 maanden zit ik dan nog steeds regelmatig te huilen. En waarom zijn we dan een klein kind? Volwassenen hebben toch ook het recht op een traan? Op de een of andere manier zijn we opgegroeid met de gedachte dat je je vanaf een bepaalde leeftijd sterk moet houden. Hoewel ik nog steeds de neiging heb om huilen op te houden heb ik gemerkt dat sinds ik de "stop" eruit heb getrokken en me af en toe laat gaan, dit een hele opluchting is.

Je schrijft dat je even geen dingen ziet om voor te vechten. Kan me dat voorstellen als ik lees met hoeveel negatieve gedachten je rondloopt. Toch is het goed om dingen te zoeken die je leuk vind, die los staan van anderen. Bijvoorbeeld muziek maken, sporten, wandelen in de natuur etc. Deze dingen doe je puur voor jezelf. Ik merk dat ik daar echt van kan genieten en dan weer lust heb om door te vechten. Als ik deze dingen doe ben ik er ook even niet en daarmee bedoel ik dat mijn hoofd even stil staat. Is heerlijk na al dat gemaal. Het werkt niet altijd hoor, maar over het algemeen is het superfijn.

Heel veel sterkte,

Groet, Eva

Geschreven door: anoniempje op Dinsdag 4 April 2006 om 19:40 Gek bericht?

hallo eva
Je hebt het precies goed het is inderdaad zo dat ikde ouderwetseopvoeding heb gehad ,alles binnen huis houden want andere mensen mochten niets merken.De beslissing om hulp te gaan zoeken was het moment dat ik de vrachtwagen steeds dichterbij zag komen ,toen wist ik dat het verkeerd was ,ik heb tenslotte ook nog een man rondlopen die veel van mij houd .Ik heb aan hem de belofte gemaakt dat ik niets zou doen en belofte maakt schuld .Wat betreft het huilen is ook iets van jaren terug .Toen mijn vader overleed toen moest ik sterk zijn mocht ook niet huilen .Ben eigenlijk daardoor een schaamte gaan voelen voor mijn tranen .Ben wel met je eens dat het oplucht want ik ben echt versleten daarna .Ze willen mij nu ook slaaptabletten gaan geven want ik slaap al die tyd 3 uur per nacht ,ik raak langzaam op ben bang dat ik toch verkeerde dingen ga doen ,blijven hopen maardat dat niet gebeurt .bedankt voor je steuntje in de rug.

jij ook veel sterkte en tot babbels hoop ik anoniempje.

Geschreven door: Gerrie op Woensdag 5 April 2006 om 12:25 Gek bericht?

Hoi anoniempje,

Gelukkig dat je hulp bent gaan zoeken zeg. Schrok wel even toen ik dat las van die vrachtwagen. Heb dit namelijk zelf verleden jaar ook gehad. Reed op een autoweg en voelde me die dag zo vreselijk rot, teleurgesteld enz. Zag die vrachtwagen en begon gas te geven en stierde recht op hem af. Gelukkig voor mij ging hij vlak voor me de afrit af. Weet ook niet wat ik gedaan had hoor. Misschien had ik toch wel op mijn rem getrapt, ik weet het niet. Maar toen dat gebeurd was had ik ook zoiets van: zo kan het niet doorgaan. Vandaag of morgen doe ik me echt wat aan. En dat wil ik niet, want ik heb net als jij ook een lieve man die me in alles probeerd te begrijpen, te steunen en te helpen. Daarnaast heb ik ook nog mijn kinderen. Dus heb ik ook hulp gezocht.Ben wel benieuwd wat die drie dagen dagbehandeling inhoudt waar je naar toegaat.En ik hoop zeker dat je er van op gaat knappen!!! Sterkte ermee

Groetjes Gerrie

Hoi Den,

Werd ook knettergek van dat gemaal in mijn hoofd. En als mensen dan vroegen aan me, of mijn therapeut: " waar denk je dan allemaal aan? Wat gaat er allemaal door je hoofd heen?" kon ik dat niet uitleggen. Het waren niet echt concrete dingen waar ik aan dacht. Als dat zo was had ik het van me af kunnen proberen te zetten. Dat malen in mijn hoofd is geleidelijk minder geworden. Waardoor precies weet ik niet. Heb wel verschrikkelijk veel gelopen in die tijd. Iedere dag gemiddeld wel twee uur. Loop ook bij een verschrikkelijk goede haptotherapeute. Weet even niet meer of jij daar ook heengaat, maar anders is dat wel een aanrader. Ze kunnen je met aanrakingen terugbrengen bij je gevoel. Heb van haar ook ontspanningsoefeningen gekregen die ik thuis kan doen. Weet wel als ik bij haar geweest was dat ik een heerlijk ontspannen gevoel had en even helemaal leeg in mijn hoofd. Ik hoop voor jou dat het snel minder wordt,

Sterkte en groetjes van Gerrie

Geschreven door: anoniempje op Woensdag 5 April 2006 om 16:29 Gek bericht?

hoi allemaal
het is niet mijn bedoeling om jullie te laten schrikken ,sorry voor dat .vind het wel fijn om met jullie te praten geeft mij toch het gevoel dat je er niet alleen instaat heb heel vaak een eenzaam gevoel ondanks alle hulp het is maar bij twee van die gedachtes gelukkig gebleven en ik hoop dat het daarbij blijft .Omdat ik geen gevoel voor eigenwaarde heb en mij overbodig voel enzo nutteloos voel gaan ze proberen mij dat terug te geven op dit moment zie ik dat niet ,maar ik heb een therapeute waar ik gelukkig heel goed mee kan praten . groetjes van mij en bedankt voor jullie steun uit het diepst van mijn hart. anoniempje