Lotgenotencontact

Geschreven door: Ellen op Dinsdag 27 Juli 2010 om 12:57 Gek bericht?

Ik laat het soms gewoon zo komen als het komt. Dan maar even geen huishoudelijke klusjes en aan de norm voldoen. Ik ga meestal lekker douchen of in bad. Of ik loop de hele dag te huilen.

Soms is het goed om de buitenlucht op te zoeken. Lekker even wandelen of fietsen. Ook al heb je geen zin, soms knap je er enorm van op.

Sterkte en goed dat je hier je hart komt luchten.

Geschreven door: Daan op Dinsdag 27 Juli 2010 om 14:26 Gek bericht?

Hoi Frusti

Het is allemaal heel herkenbaar, en de innerlijke onrust is iets waar je jezelf helemaal gek mee kan maken. Meestal is het goed om gewoon eraan toe te geven en jezelf de mogelijkheid geven de spanning of emotie los te kunnen laten. Uit eigen ervaring heb ik ondervonden dat piekeren en malen over gedachtes juist ook onrust kunnen veroorzaken dus het is goed om iets voor ogen of om handen te hebben. Eigenlijk een soort balans zien te vinden in iets waardoor je geest en lichaam kunnen ontspannen maar toch bezig zijn met iets. Misschien een hobby...of sport waar je heel langzaam en geleidelijk mee begint. Buitenlucht doet een mens een hoop goed net zoals Ellen zegt, dus even een frisse neus en een rondje om helpt altijd goed.

Wat mij heel goed heeft geholpen en nog steeds doet is schrijven in een dagboek, zo kan je dingen van je af schrijven.

Liefs

Geschreven door: Inge op Dinsdag 27 Juli 2010 om 19:04 Gek bericht?

Hoi Frusti,

Ook ik herken mezelf in jouw verhaal. Sinds bijna 5 weken ben ik ook overspannen.De 1e week niets dan huilbuien, paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.Ik heb gelukkig steun van familie en vrienden, maar als je single bent zoals ik, blijft het alleen zijn als iedereen weer weg is erg moeilijk.Ben bang om alleen te zijn in mijn eigen huis en dus ontvlucht ik deze de hele tijd om bij familie te zijn. Ik heb 3 weken Oxzazepam geslikt, maar ben daar nu mee gestopt omdat ik veel last had van de bijwerkingen. Het neemt de oorzaak ook niet weg ben ik van overtuigd. Ik heb een aantal gesprekken gehad met een psycholoog en hoewel ik er nog lang niet ben,helpt het wel.De huilbuien nemen wat af, maar ze komen wanneer ze komen. Ik ben vandaag lekker naar de kapper geweest en vorige week heb ik een massage genomen voor mijn nek, rug en schouders. En geloof me ook dat hielp. Ik ga zo dadelijk nog een stukje lopen want voordat ik dit stukje zit te typen heb ik weer een enorme huilbui gehad. Maar ja ze moeten eruit he? Vanavond slaap ik weer voor het eerst alleen in mijn eigen huis en ik vind het doodeng en hoop dat het goed gaat. Heeft een van jullie dit ook meegemaakt?

Geschreven door: Frusti op Woensdag 28 Juli 2010 om 08:52 Gek bericht?

Bedankt voor jullie berichtjes!
Na drie redelijk goede dagen had ik gisteren duidelijk een terugslag. Misschien omdat het juist een paar dagen "goed" ging, kwam het gisteren even keihard aan.
Zoals Daan schrijft heb ik me er uiteindelijk gewoon aan toegegeven, ik was gisteren gewoon te emotioneel, voelde me ook ineens heel eenzaam.
Heel stom, maar dan sta je voor het raam en zie je al die mensen druk onderweg zijn. Waar gaan ze naar toe? Waarom kan ik ook niet gewoon deel uitmaken van het leven? Ik voel me dan echt langs de zijlijn staan.
Hebben jullie dat ook?

Uiteindelijk ben ik even op bed gaan liggen en ben pas tegen half 4 gaan douchen. En inderdaad Ellen, na een lange douche knap je gewoon op! Je krijgt wat meer energie. Daarna de keuken in gegaan voor het eten en zodra mijn vriend thuis kwam van het werk kon ik even mijn verhaal doen.

Mijn psych gaf ook de tip om dingen van je af te schrijven, misschien toch maar eens gaan doen.
Ik ben trouwens wel lid van een sportschool, maar de stap om er weer naar toe te gaan is nog even te groot.
Ik heb ook nog erg veel last overbelaste spieren.

Maar goed, vandaag een nieuwe dag, dus nieuwe kansen!
Het is half negen en heb al gedoucht en ontbeten (unbelievable! )
Eerst even een wandeling naar de supermarkt, onderweg frisse lucht happen en daarna naar de kapper! Je hebt mij het laatste zetje gegeven Inge! Mijn haar ziet er niet uit en elke ochtend in de spiegel kijken en denken... arghhh!, helpt ook niet. (zie wel op tegen de wasbak i.v.m. nekklachten, maar goed...)
Morgenochtend heb ik een vroege afspraak bij de Fysio, dus dan kunnen ze het daar weer wat losser maken.

En Inge,Oxzazepam hielp bij mij ook voor geen meter en heb nu Alprazolam (stap 2) en deze medicijnen helpen bij mij wel duidelijk. De eerste week was namelijk precies zoals jij omschrijft, continue angstaanvallen etc. Maar ja, aan de andere kant heb je ook wel gelijk, je moet ook zonder gewoon de oude kunnen worden. Dit zet me weer aan het denken...
Gelukkig heb je veel steun aan je familie, want alleen is het net even iets moeilijker.
Ik heb gelukkig ook veel steun aan mijn familie en mijn vriend.
Heb je vannacht wel een beetje kunnen slapen?

Wens jullie veel sterkte en een goede dag toe!

Groetjes
Frusti

Geschreven door: Inge op Woensdag 28 Juli 2010 om 19:08 Gek bericht?

Hoi,

Ik heb gisteravond weer een enorme huilbui gehad, maar toen het over was ben ik een stukje gaan lopen. Daarna een warme douche en daar knapte ik van op. Nog even tv gekeken en om 23.00 uur gaan slapen. En ik werd maar 1 keer wakker en had geen paniekaanval!!
Pff eindelijk. Vanochtend stond ik beter op dan gisteren. Ik ben blij dat ik de 1e nacht goed doorgekomen ben. Vandaag heb ik een behoorlijk eind gefiets (ongeveer 40 km) naar een vriendin die met haar kinderen op de camping staat. Lichamelijk bezig geweest, altijd goed he in deze tijden. Benieuwd of ik morgen spierpijn krijg. Het voelde goed vandaag, zo goed dat ik vannacht weer in mijn eigen bed probeer te slapen. Ik kom er wel, maar het heeft z''n tijd nodig. Ben je nog naar de kapper geweest Frusti? Voelde het goed? Ik hoop het voor je. Het zijn kleine dingen maar je moet het zelf doen en het werkt. Morgen heb ik een volgende massage voor mijn nek en schouders. Daarna zie ik wel weer. Ik plan niets meer vooruit, laat het maar komen. Misschien een tip voor je Frusti: als je last hebt van je spieren is wandelen iets voor je? Je hoeft niet ver, is goedkoper dan de sportschool en de buitenlucht maakt het koppie leeg. Succes en sterkte.

Groetjes Inge

Geschreven door: Dirkje op Vrijdag 30 Juli 2010 om 00:56 Gek bericht?

Hoi Frusti,
Het was voor mij de eerste weken ook heel moeilijk om de tijd door te komen.Ik zit nu 3 maanden thuis.Ik werkte fulltime als filiaalmanager bij een winkel en het was voor mij heel moeilijk om te accepteren dat ik overspannen ben.Het was mijn man die zei:dit gaat zo niet verder!Je gaat morgen naar de huisarts!Ik ben in de 16 jaar dat ik werk misschien 4x een dag ziek thuis gebleven, dus het was nogal een ding voor me om mezelf ziek te melden.De eerste weken thuis wilde ik me dus "nuttig" maken.Ik nam totaal geen rust voor mezelf, omdat ik niet meer wist hoe dat moest.De schuur opruimen, alle apparaten ontkalken, de tuin onkruidvrij maken e.t.c...mijn man moest enorm wennen aan mijn aanwezigheid (hij zit al een paar jaar thuis is chronisch ziek) en we hebben wel even een keer ruzie gehad.Maar ik had het gevoel van: ik ga vast weer snel aan de slag en het kan maar gebeurd zijn die klusjes.Maar langzaamaan ben ik wat rustiger geworden,maar de lichamelijke klachten zijn er nog steeds.En die komen vooral als ik in de "ruststand" ben.hyperventilatie, verkrampte kaken, zere nek/schouders, maagklachten enz.Ik probeer nu steeds vaker te bewegen, stukje fietsen of wandelen maar soms voel ik mezelf daar te rot voor. Het schuldgevoel is er ook nog steeds, is wel iets minder geweest (tegenover collega''s) maar het lijkt wel of dat nu weer toeneemt omdat het zo lang duurt en iedereen voor mijn gevoel vindt :het heeft nu wel lang genoeg geduurd.Hebben jullie dat ook?

Geschreven door: Ellen op Vrijdag 30 Juli 2010 om 07:40 Gek bericht?

Herkenbaar Dirkje. Dat schuldgevoel neemt weer even toe, tot dat je op het moment komt dat je dat niet meer belangrijk vindt, en dan neemt het weer af.
Sterkte!

Geschreven door: Frusti op Zaterdag 31 Juli 2010 om 11:04 Gek bericht?

Zo Inge! 40 km gefietst?! Vind ik echt een prestatie!
Denk dat ik daar de energie nog niet voor zou hebben.
Maar misschien wel heerlijk om je hoofd even leeg te maken. Fijn dat je de eerste nacht goed bent doorgekomen. De volgende nachten inmiddels ook?

Wat jij schrijft is heel herkenbaar Dirkje.
Ziek?! Daar hebben we geen tijd voor, gewoon doorgaan met werken.
Dat is vermoedelijk ook de reden dat wij nu in deze situatie zitten... altijd maar doorgaan en niet naar je lichaam luisteren.
Ik ben nu bijna vier weken thuis en de onrust is echt verschrikkelijk. Ontspannen is gewoon iets onwerkelijks. We moeten leren naar ons lichaam te luisteren en leren te ontspannen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar zoals Ellen schrijft, ik heb er alle vertrouwen in dat dit uiteindelijk wel minder zal worden.

Verder heb ik deze week rare momenten gehad.
Naar de kapper geweest, maar terwijl ik op mijn beurt zat te wachten kreeg ik het benauwd, werd onrustig en was bijna weggegaan! Maar uiteindelijk toch blijven zitten en daarna gelukkig voelde ik me toch ietsje beter.
Verder heb ik ook in de supermarkt zo''n gevoel gehad (ik moet hier weg).
Dit is weer nieuw voor mij
Verder 2x naar de Fysio geweest en de harde plank (nek/rug) was minder, maar vandaag voel ik mijn spieren weer gewoon snijden.

Sterkte allemaal en wens jullie een goed weekend toe!

Geschreven door: dirkje op Zondag 1 Augustus 2010 om 00:25 Gek bericht?

Hoi Frusti,
Ja ik heb ook regelmatig in winkels dat het bij mij misgaat.Dan is alles om me heen heel onwerkelijk en zie ik alles minder scherp. Een soort gevoel alsof ik dronken ben, ik weet niet hoe ik het uit moet leggen.

Ik ben een keer of 6 bij de fysio geweest en ik heb ook wel wat oefeningen mee gekregen. Ik span ook telkens zonder dat ik er erg in heb mijn schouders aan, ik probeer er op te letten maar ik doe het heel de dag door.Daardoor krijg ik ook weer pijn in mijn nek.Ik heb nu magnesium tabletten gehaald want die schijnen te helpen om je spieren te ontspannen. Ik slik het nu nog maar 2 dagen dus ik voel nog geen verschil, maar ik hoop dat dat snel gaat werken.
Als het echt te erg wordt, heb ik wel oxazepam in huis maar die gebruik ik alleen in nood gevallen.
Sinds ik thuis ben heb ik er nog maar 4 op.

Het vervelende vind ik dat de lichamelijke klachten de laatste 2 weken weer aan het verergeren zijn.Volgens mijn psychotherapeut is dat normaal, en heb je die dalen nodig om daarna weer te stijgen. Je bent zo bezig met alles door er over te praten dat het wel logisch lijkt dat alles er nu lichamelijk uitkomt. Ik heb ook wel slecht nieuws gehad een paar weken terug(mijn vader is ongeneselijk ziek, was al bekend maar daar gaat het slecht mee) dus dat zal er ook wel mee te maken hebben.

Dit forum is wel fijn om het even van je af te schrijven, en soms heb je het even nodig om te lezen dat je klachten gerelateerd zijn aan het overspannen zijn( zeker als je een hypochonder bent zoals ik )

Sterkte allemaal!

Geschreven door: Inge op Maandag 2 Augustus 2010 om 13:32 Gek bericht?

Hoi,

Ik ben een paar dagen bij mijn moeder geweest vandaar dat ik nu pas reageer. Vandaag weer thuis en ik ga proberen de hele week thuis te slapen. Het gaat de ene dag beter dan de andere.Het doorslapen wil nog steeds niet lukken, ben nog steeds veel moe, maar ik ben nog steeds van de oxzazepam af.Heb nog steeds het grieperige gevoel in mijn hoofd en mijn keel doet zeer. Ik herken me ook wel in het verhaal van Dirkje,steeds maar weer iets verzinnen om te doen zodat je geen tijd hebt om na te denken. Ook ik trap in deze valkuil. Maar ik ben vorige week niet meer naar mijn werk geweest en deze week laat ik het ook voor wat het is. Heb wel andere leuke dingen gedaan, met mijn moeder een dagje naar een andere stad, met een vriendin naar de stad. Stukje lopen en fietsen. Volgende week ga ik met een vriendin een weekje op vakantie. Ik hoop dat het goed gaat, zie er wel een beetje tegenop, de warmte, de drukte, het vliegtuig. Morgen het volgende gesprek met de psycholoog. Wel goed van je Frusti dat je toch doorgezet hebt bij de kapper. Iedere stap is er weer een. En ja die 40 km op de fiets ging heel geleidelijk, maar de volgende dag was ik wel heel moe hoor. Ik slik sinds vorige week iedere dag vitamine b balans op plantaardige basis. Het schijnt goed te zijn voor geestelijke en lichaamelijke energie. Merk dat het iets beter met me gaat, maar dat ik er nog lang niet ben. Het heeft tijd nodig zoals ze zeggen. Een stap vooruit en 2 weer terug, maar we komen er wel.

Fijne dag vandaag en sterkte.