Lotgenotencontact

Geschreven door: Lievelientje op Vrijdag 16 Juli 2010 om 17:32 Gek bericht?

Ben momenteel erg verdrietig en ik weet niet zo goed waarom. Kan niet voor ogen houden dat het weer goed komt. Ik voel me zo belabberd.

Geschreven door: Ellen op Vrijdag 16 Juli 2010 om 18:19 Gek bericht?

Dikke knuff! Er komen echt weer betere tijden. Probeer maar even lekker van je af te huilen of kletsen.

Geschreven door: Jojanneke op Vrijdag 16 Juli 2010 om 18:42 Gek bericht?

Heey, had een heel stuk geschreven, verkeerde knop en GRRRRRRRRR.
Ben over een uurtje terug en doe opnieuw een poging.
Wel alvast een digitale trootknuffel vanuit Drenthe.

Geschreven door: Jojanneke op Vrijdag 16 Juli 2010 om 19:13 Gek bericht?

Heey,
De gevoelens die kunnen zomaar uit het niets komen en dan zit je er middenin.
Geen grip, geen controle, alleen maar die negatieve gevoelens.
Ik vind het dan ook nog knap dat je zonder medicijnen je er doorheen probeert te worstelen.
Je hebt wel AD geprobeerd, schreef je, maar bent gestopt i.v.m. de bijwerkingen.
Ik heb ook geen AD gebruikt, durfde het niet, omdat ik ook bang was voor bijwerkingen.
Ik ben Hyperiplant gaan nemen en na zo’n 5 weken dacht ik "hmmmm, ik heb niet zoveel huilbuien meer, ik ben wat stabieler, ik voel me wat beter".
Hyperiplant van VSM is bij de overheid geregistreerd als officieel geneesmiddel en valt onder de antidepressiva. Dit betekent dat de werkzaamheid, bijwerkingen en wisselwerkingen hiervan zijn onderzocht en dat dit middel een constante hoeveelheid werkzame stof moet bevatten.
Het geregistreerde middel waar Sint-Janskruid in is verwerkt is sinds 2008 in de handel en is alleen in de apotheek verkrijgbaar zonder recept. Het is verkrijgbaar onder de merknaam Hyperiplant in tabletten.
Het geeft goede resultaten vergelijkbaar met AD van 50 mg. Het voordeel is dat er geen bijwerkingen zijn (behalve dat je sneller kunt verbranden in de zon).
Andere middelen met SJK zijn ook bij de drogist te koop. Die zijn niet geregistreerd als officieel geneesmiddel.
Daarnaast gebruik ik Rhodiola Extra Forte van Bloem:
Het is een kruid in capsulevorm die zich kan aanpassen aan wisselende omstandigheden in lichaam en geest, het kan helpen om in stresssituaties te ontspannen, meer energie geven als je lusteloos bent en iemand met sombere of neerslachtige gevoelens opbeuren.
Beide op natuurlijke basis en je zou kunnen overwegen om het als ondersteuning te gaan gebruiken.
Bewegen is helemaal goed en vooral als je gesteund wordt door iemand.
Je schrijft ook Probeer iedere dag weer mijn stinkende best te doen, misschien doe je teveel je best en blokkeer je juist daardoor.
Heb je ook een bepaald ritme per dag?
Blijf gewoon van je af schrijven, want ook dat werkt helend.

Geschreven door: Lievelientje op Vrijdag 16 Juli 2010 om 19:44 Gek bericht?

Dank je wel voor de lieve reactie. Mijn grootste probleem zit ''m mijn inziens in mijn slapen. Ik ben altijd al iemand geweest die zijn slaap hard nodig heeft en die is nu verstoord. En mede daardoor ben ik van slag. Tijdens je slaap verwerk je veel maar dat lukt me nu niet meer voldoende.
Heb je van de SJK echt geen last van bijwerkingen gehad??? Ik wil het wel proberen maar ben er wel angstig voor. Ik leef voor mijn gevoel nu een heel raar leven. Ben niet echt meer onderdeel van mijn gezin en dat maakt me erg verdrietig. Weet gewoon niet meer zo goed hoe ik mijn leven moet oppakken. Ik kom omstreeks 10 uur uit bed en plof dan op de bank met twee boterhammen en een kopje thee. De hele dag TV kijken en tussendoor ga ik 2 tot soms wel 3 keer een half uurtje fietsen. Soms een klein boodschapje (bakker, groenteman). Vind het moeilijk om alleen te zijn maar vind het ook lastig als de kinderen er zijn omdat die dan druk zijn of niet luisteren en ik bang ben om uit mijn slof te schieten. Woensdag middag heb ik een afspraak met de hardloop coach. En maandag neemt de haptonoom als het goed is contact met mij op. Maandag kan ik ook weer naar de (inval) fysio. Blijf veel last van mijn nek houden.
Ben zojuist met gezin bij de Mc D. geweest en dat is voor mij al een hele overwinning. Heb nu de laatste dagen wel hoofdpijn ''s avonds. Ik draai maar in een kringetje en weet dit niet te doorbreken.
Het is fijn als mensen reageren en af en toe wat moed inspreken (zeker als je een dipje hebt)

Geschreven door: Ellen op Vrijdag 16 Juli 2010 om 19:50 Gek bericht?

Lievelientje, het is met recht overleven. Tenminste zo voel ik het. Ik herken je gevoel heel sterk. Ik moet zeggen dat het uiteindelijk met kleine stapjes vooruit gaat, alleen heb je dat zelf niet in de gaten.

Heb ik jou al melatonine aangeraden? Daarmee ging bij mij het slapen wat beter. Niet iedere nacht, maar ik word er lekker loom van.

Ik hbe ook veel last van nekklachten. Probeer goed recht in je stoel te zitten. En je goed lang en breed te maken. Verder is het erg belangrijk dat je een buikademhaling hebt. Hyperventilatie maakt dat je nekspieren 60% harder moeten werken.

Sterkte maar weer!

Geschreven door: Jojanneke op Vrijdag 16 Juli 2010 om 20:26 Gek bericht?

Heey,
Slaap is idd heel belangrijk en ik gebruik ook melatonine. Zelfde effect als bij Ellen en als ik ga "malen" neem ik rescue remedy night.
Binnen een half uur slaap ik dan lekker in.
Ik heb van geen enkel middel bijwerkingen gehad en daarom ben ik er ook zo positief over. Het heeft me alleen maar geholpen.
Mijn huisarts was voor AD, maar ik heb gezegd dat ik Hyperiplant wou proberen, omdat het hetzelfde effect schijnt te hebben als een AD van 50 mg.
Nu is hij er positief over en ik hoorde laatst van een kennis dat hij het het ook aan iemand anders had geadviseerd.
Jouw daginvulling heb ik in het begin net zo gevoeld; wakker worden en alleen maar op de bank zitten, tv kijken, laptop op schoot, met moeite een boodschap doen en me ''s avonds het prettigst voelen (want dan konden er geen "vreemde, onverwachte" dingen meer gebeuren. En het meest vreemde gevoel was dat ik in een film zat ipv mijn eigen leven te leven.
Ik was toch niet die persoon op de bank en zo de dagen doorkwam....ja dus....totdat....
Heb je ook kleine opdrachten van jou psych gekregen en vragen waar je over na moest denken?

Geschreven door: Lievelientje op Vrijdag 16 Juli 2010 om 20:45 Gek bericht?

Hé,
Moet Hyperiplant door de huisarts worden voorgeschreven?
Ik vind het moeilijk om te zeggen maar de opdrachtjes die ik moet doen zijn eigenlijk om beetje bij beetje de zorg voor de kinderen weer op me te nemen. Ik schaam me diep maar ook de zorg voor de kinderen heb ik destijds volledig laten vallen. Mijn partner en beide oma´s hebben dit volledig overgenomen. Ik kan dit niet typen zonder te huilen. Dit gaat me zo aan m´n hart.
Afgelopen week voor het eerst sinds tijden mijn dochter weer van de opvang opgehaald. Ze vloog me om mijn nek met als gevolg, tranen met tuiten voor mama.
En ik heb deze week met de psych besproken dat ik een nieuwe balans wil zoeken in mijn leven. Wat ik wel en echt niet(meer) wil. Ze gaf me wel een compliment over dat ik heel goed weet hoe het moet. Maar ja, het daadwerkelijk doen is een tweede.
Ik hoop dat ik samen met de haptonoom mijn lichaam en geest wat meer in balans kan brengen. Wat me frustreerd is dat het allemaal zo lang moet duren. Ik zag in jouw draadje dat jij ook in december 2009 bent begonnen net als ik. Maar jij bent al een eind op weg en ik heb het gevoel dat ik nog een heel eind te gaan heb. Misschien is het beter als ik stop me met andere te vergelijken. Het is ook geen wedstrijd.

Geschreven door: Jojanneke op Vrijdag 16 Juli 2010 om 21:12 Gek bericht?

Heey,
De Hyperiplant krijg ik op doktersrecept en daardoor krijg ik het ook vergoed bij mijn verzekering.
Je hoeft je niet te schamen hoor, ieder hier weet hoe moeilijk het is en vooral als je kinderen hebt.
Het is juist moedig om de zorg dan tijdelijk over te dragen zodat je even tot jezelf kunt komen en ook fijn dat je mensen om je heen hebt die dat voor je kunnen doen.
Weet je wat je een goed gevoel kan geven? Met een plantje voor in de tuin naar de beide oma''s gaan en zo vertellen dat je blij met ze bent.
Dat je bij de psych hebt aangegeven hoe je balans wilt vinden is heel goed en bedenk dan ook dat dat en begin is. Het hoeft morgen niet helemal klaar te zijn. Het is echt een zoektocht.
Stap voor stap en niet teveel tegelijk willen ook al gaat het goed.
Je hebt toch wel een grote stap gezet hoor.
Sinds tijden jouw dochtertje opgehaald, wel met emoties, maar dat geeft niet. Je hebt die stap gemaakt.
Als je probeert om dat nu 1x per week te doen heb je dat alweer bereikt.
Mijn psych vroeg op een bepaald moment waar ik vroeger toen ik kind was plezier aan beleefde.
Dat was zingen, maar heb daar vervolgens nooit wat mee gedaan.
Ik heb op een bepaald moment de stoute schoenen aangetrokken en heb me aangemeld bij een popkoor.
1 keer in de week heerlijk zingen en ik geniet met volle teugen. Tegelijkertijd weer een stuk ontspanning en balans (dat was weer een stapje).
Vanaf december ben ik idd thuis, maar achteraf al een hele tijd overspannen. Niet toe willen geven en ontkenning...totdat het niet meer ging.
Goed dat jezelf vaststelt dat je je niet met anderen moet vergelijken...bij de één gat het sneller dan bij de ander, maar uiteindelijk komen we er allemaal uit.

Geschreven door: Lievelientje op Vrijdag 16 Juli 2010 om 22:04 Gek bericht?

Hoi,
Ook ik liep al tijden op mijn tenen. Als ik terugdenk is het al begonnen met de geboorte van mijn eerste (is nu 6). Tijdens de zwangerschap heb ik me enorm zorgen gemaakt of alles wel goed zou zijn. En toen ''ie geboren was huilde hij vrij veel en ik werd hier heel onrustig van. Kreeg heel erg het gevoel dat ik geen goede moeder was. Voor troost was hij liever bij papa (heeft een veel rustiger karakter). Uiteindelijk ben ik steeds onzekerder geworden. Doe ik het allemaal wel goed ?? Toch willen blijven werken, huishouden, kinderen etc. etc. Vorig jaar is er een jongetje van de school en NSO van mijn zoon verdronken en dit heeft me zo enorm aangegrepen. In oktober moester er 15 mensen uit op m''n werk. In november zijn we met een verbouwing gestart welke ook wat rommelig verliep en toen kreeg ik die buikklachten en toen zei mij lichaam eigenlijk letterlijk ''STOP''. Eerste kerstdag belandde mijn vriend in het ziekenhuis met een zware longontsteking en toen was het voor mij klaar. Ik kon niet meer. Ik kan niet zonder hem. Ik moet aan mijn onzekerheid werken en mijn zelfvertrouwen zien terug te winnen.