Lotgenotencontact

Geschreven door: Jojanneke op Zondag 20 Juni 2010 om 19:43 Gek bericht?

Heey Ellen,
fijn dat je in het volgende stadium bent geland....
Het ergste heb je nu achter de rug, hoewel je best nog wel regelmatig in een dip kunt raken.
Je leert die wel herkennen en ze zijn minder heftig en duren ook niet meer zo lang. Belangrijk is dan om een pas op de plaats te maken en eventueel een stap terug. Gewoon (hoe moeilijk ook) over je heen laten komen en er aan toe geven. Des te sneller zijn ze voorbij...tenminste dat is mijn ervaring.

Zelf merkte ik op een bepaald moment, dat ik hele kleine dingen voor mezelf ging doen, bijvoorbeeld een half uurtje met de hond wandelen....en doe dat nu dagelijks, ik ben op een popkoor gegaan en zing nu met heel veel plezier een uurtje in de week....fietsen....in de tuin werken...en niet omdat het moet en met anderen, maar omdat ik het zelf wil....in mijn uppie.
Het werkt voor mij helend, ik kom tot rust, kan mijn gedachten en gevoelens ordenen en krijg door nieuwe energie weer grip op mezelf.
Steeds hele kleine stapjes, één voor één. Voelt het na een tijdje goed dan is er weer ruimte voor iets nieuws. Ritme in mijn dag was rustgevend en dat heb ik ook duidelijk gemaakt aan partner en anderen in mijn omgeving.
Ik werk nu weer 4 dagen per week....met heel veel plezier en hoewel het nu heel druk is (nog 3 weken voordat ik 6 weken vakantie heb - basisonderwijs)
weet ik mijn ontspanning vast te houden en daardoor ook de balans.
Ik ga nu anders de vakantie in dan alle jaren daarvoor.
Ik hoop dat je een weg vindt om weer te kunnen genieten van dingen die "van jezelf zijn".

Geschreven door: Ellen op Zondag 20 Juni 2010 om 21:13 Gek bericht?

Ik merk dat ik nu pas accepteer dat ik ziek ben. Daarvoor heb ik er voortdurend tegen gevochten. Nu probeer ik het te laten gebeuren, en dat gaat vrij aardig. Wel heb ik nog veel lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn en schouderklachten. Hierdoor durf ik nog niet van alles te ondernemen. Waarschijnlijk wil ik hier ook weer te snel, want dat is natuurlijk de valkuil.

Bedankt in ieder geval voor je reactie. Sliep jij in die periode ook veel?

Ik werk ook in het basisonderwijs (nu dus even niet). Geniet straks lekker van je vakantie. Ik zie nu wel in wat ik al die tijd te veel gedaan heb, en dat ik het anders aan moet gaan pakken.

Geschreven door: Jojanneke op Zondag 20 Juni 2010 om 21:35 Gek bericht?

Heey,
het heeft bij mij ook een hele tijd geduurd voordat ik kon toegeven dat het echt niet meer wou.
Al met al heeft het 2 jaar geduurd voordat ik echt niet meer kon en toen ik eenmaal thuis "zat" moest de knop nog om...afstand nemen. Makkelijk gezegd, maar om echt afstand te nemen, dat lukt niet op commando.
In hele drukke tijden had ik nek en schouderklachten. Nu al een paar maanden niet meer.
Overdag sliep ik heel veel; ''s morgens een uurtje, ''s middags weer en ''s avonds ook weer.Ik was zooooo moe.
En ''s nachts ging ik malen... Gelukkig heb ik het redelijk onder controle, maar de momenten zijn er nog wel hoor. Ik weet er nu wel beter mee om te gaan. Ik luister meer naar mijn lichaam en geef er aan toe, doe een pas op de plaats.
Hoelang ben jij thuis? En doe je wel iets helemaal voor jezelf?

Geschreven door: Ellen op Zondag 20 Juni 2010 om 22:09 Gek bericht?

Ik ben vanaf maart thuis. Toen ging het slapen helemaal niet en lag ik hele nachten wakker. Nu slaap ik in ieder geval weer (met melatonine). De nachten dat ik de hele tijd wakker lig, lijken voorbij (maar ik roep niet te hard). Wel nog regelmatig anderhalf uur &
347; nachts wakker of zo, of ''s ochtends opstaan met spanning.
Nu probeer ik ''s ochtends als het kan uit te slapen, ''s middags tegelijkertijd met mijn zoon in bed en &
347; avonds op tijd erin.

Ik vind dat ik nog te weinig voor mezelf doe. Ik heb eigenlijk nog nergens zin in. Wel heb ik de zorg voor mijn zoon weer wat gedeeltelijk opgepakt. Ik voelde me hier zo naar over, dat dit niet lukte, dat dit mijn herstel niet ten goede kwam. Nu gaat hij ''s ochtends vaak naar opa en oma, en ''s middags is hij dan thuis.
Verder weet ik niet echt meer wat ik leuk vind, omdat ik dus nergens zin in heb. Ik probeer wel dingen te ondernemen, maar door de vele pijntjes (vooral hoofdpijn, nek en schouderklachten), doe ik dat eigenlijk te weinig.

Het vervelende is dat iedereen met adviezen komt. Soms ook zo tegenstrijdig, dat ik daardoor het niet helemaal helder meer zie. Nu vind ik dat ik te weinig doe, en te veel bezig ben met rust nemen. Daardoor heb ik het idee dat ik me niet veel beter ga voelen. Aan de andere kant, ben ik iemand die veel te streng is voor zichzelf, dat het misschien juist wel goed is wat ik doe. Pfff, ik word er soms zo moe van om alles te overdenken. Ik zit momenteel ook weer te veel in mijn hoofd.

Bedankt weer voor je reactie. Maakte jij een dagplanning voor jezelf? Deed je ook wel dingen waar je geen zin in had?

Geschreven door: Jojanneke op Zondag 20 Juni 2010 om 22:49 Gek bericht?

Heey,
ik gebruik ook melatonine en als ik ''s nachts ga malen of te lang wakker lig, neem ik rescue remedy night; helpt mij goed.
Ik ben altijd al een "lijstjes-mens" geweest, ook altijd op school. Het geeft mij overzicht en ik hou grip op alles en had/heb nog altijd een dagplanning.
Ik kreeg op een bepaald moment van mijn psych de opdracht om 2 lijstjes te maken: 1 van dingen die ik vroeger ook leuk vond en al een hele tijd niet meer had gedaan en een lijstje (niet meer dan 5 dingen)waar ik als een berg tegen op zag.
1 van de leuke dingen was zingen. Ik had daar nooit wat mee gedaan, maar heb er altijd wel van genoten.
Met behulp van manlief en ee vriendin heb ik mij aangemeld voor een popkoor en een paar weken proefgezongen.
De eerste keer was ik verschrikkelijk zenuwachtig tot hyperventileren aan toe.
Ik heb wel doorgezet en ben daar nu hartstikke blij om. Ik verheug me erop en geniet ervan.
Van de "5 vervelende dingen" was boodschappen doen er 1. Boodschappen doen vond ik in het begin een verschrikking, maar ben dat wel blijven doen.
Bezoek ontvangen wou ik niet, alleen maar rust.
Verder deed ik geen dingen die ik niet wou, want dat werkte niet mee in mijn herstel.
In het begin was 1x per week zingen al genoeg, de andere dagen deed ik niets.
Na een maand kwam er weer een kleine activiteit bij en ook dat heb ik rustig opgebouwd.
Mijn advies is om naar je lichaam te luisteren en niet naar anderen, heb je slaap, ga dan slapen. Wil je wandelen of naar de speeltuin met jouw kind, doe dat dan. Maar doe geen dingen omdat het "moet".
Hoe oud is jouw zoontje?

Geschreven door: Ellen op Maandag 21 Juni 2010 om 07:58 Gek bericht?

Iets te vroeg gejuicht, vannacht toch weer een beroerde nacht. Wel geslapen, maar regelmatig wakker met zenuwen. Gelukkig was manlief ook wakker, dus we hebben even gekletst en geknuffeld. Ik heb ''s nachts soms van de vreemde irreeele angsten. bah! Nu was ik bang om nekpijn te krijgen, waardoor ik niet voor mijn zoon kan zorgen, op de manier dat ik dat graag wil. Nu heb ik natuurlijk nekpijn, omdat ik mijn spieren aangespannen heb. En zo hou ik het zelf in stand.

Dus jij had wel iedere dag een planning? Hoe zag zo''n planning er dan uit?
En deed je ook bewust iets van je lijstje met vervelende dingen?

Mijn zoon is 2. Een leuke leeftijd, maar ook een leeftijd waarop ze nog erg afhankelijk van je zijn. Het kost ook veel energie.

Geschreven door: Anonimix op Maandag 21 Juni 2010 om 08:22 Gek bericht?

He Ellen,

Die onrust en klachten zijn niet vreemd, ook niet als je denkt alweer een eind opgeknapt te zijn. Laat je niet ontmoedigen je komt er écht wel.

Ik heb geen idee wat jouw voorgeschiedenis is, maar als het gaat om de angsten heb ik ongelooflijk veel baat gehad bij EMDR

Sterkte

Geschreven door: Ellen op Maandag 21 Juni 2010 om 09:09 Gek bericht?

Dankje, soms is het zooooo zwaar.

Geschreven door: Lian op Maandag 21 Juni 2010 om 10:05 Gek bericht?

Hoi Ellen,

Ik merk nu ik ruim vier weken thuis ben, het heel zwaar heb. Ik kan het nu moeilijk accepteren en heb veel last van angst hyperventilatie en slaap de week soms ook hele nachten niet. In jou verhaaltje lees ik dat terug. dat niet slapen dan. Ik merk wel als ik dingen doe die ik leuk vind maar omdat ik zo moe ben er geen zin in heb het me toch goed doet zoals yoga, hardlopen. Ik kan echter niet veel dingen doen doe ik eerst wel leuk vond, lekker naar de stad, bioscoop, reisjes etc. Dat vind ik erg benauwend. Soms op die paar goede momenten denk ik dat ik de wereld weer aankan en ben ik zo blij maar dat is een raar gevoel ik zit dan opeens vol energie die er niet uit kan. Verder wordt mijn hele dag in beslag genomen met de overspannenheid, naar de dokter, maatschappelijk werk.
Eigenlijk merk ik dat ik het meer over mezelf heb en ik er nog zo diep in zit dat ik je eigenlijk geen goede raad kan geven. Ik ben ook iemand van de planningen en lijstjes, maar vrees dat ik dat nu los moet laten. Geniet ervan dat je al kunt slapen, van de dingen die je al wel bereikt hebt. Het is echt balen dat de weg naar herstel zo lang is, maar als ik het zo lees ben jij echt al een eind op de goede weg.
Was jij toen ook bang dat je niet meer zou kunnen slapen? Hoe heb jij dat overwonnen?
Heel veel sterkte

Geschreven door: Ellen op Maandag 21 Juni 2010 om 10:32 Gek bericht?

Inderdaad, angst om niet te kunnen slapen. Verschrikkelijk! Ik heb gewerkt met het opschrijven van mijn angsten en daarnaast opgeschreven hoe je er ook naar kunt kijken (positieve gedachten). Daarnaast heeft bij de opmerking van een vriendin goed geholpen. Zij zei, het is een hobby van mij om lekker op tijd onder de wol te kruipen. Heerlijk! Toen heb ik ook geprobeerd er zo tegen aan te kijken.

Verder ben ik ook heel druk met het bedenken hoe ik zo snel mogelijk beter kan worden. Tegen beter weten in natuurlijk, want het komt zoals het komt.