Lotgenotencontact

Het lotgenotenforum van Overspannen.nl is een forum waar lotgenoten elkaar steunen, informeren en helpen. Gun elkaar daarbij de ruimte en wees vriendelijk voor elkaar.

Overspannen.nl is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de reacties op dit lotgenotenforum noch voor de inhoud van andere websites die hier genoemd worden. Klik hier voor ons moderatorbeleid.

LET OP: Deze website is geen vervanging van een officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u ten sterkste om met uw eigen behandelend arts of huisarts contact op te nemen. U kunt uw medische vragen natuurlijk ook stellen in de rubriek 'Vragen'. U krijgt dan antwoord van onze medisch specialist.

(advertentie)

Mark --) relatie beŽindigd door overspannen zijn?

Geschreven op: Zondag 19 November 2006 om 22:25
Ongepast of beledigend?

Ik ben radeloos en wanhopig! Waarom, omdat mijn vriendin die overspannen is, onze relatie heeft beŽindigd omdat zij zich volledig wil kunnen focussen op haar problemen en dus herstel van haar overspannenheid. Is liefde en genegenheid, een steun als een rots in de branding, onvoorwaardelijke liefde en een onverwoestbaar geloof in een toekomst voor beiden echt een obstakel om over je overspannenheid te kunnen raken?

Onze voorgeschiedenis:
We kennen elkaar al tientallen jaren en zagen elkaar gewoon als vrienden. Zij woont in Rotterdam en ik in Winschoten. Soms hadden we jaren geen contact, en soms liep het contact via haar ouders die ik regelmatig wel trof tijdens bijeenkomsten van onze verenigingen.
4 jaar geleden vernam ik van haar ouders dat ze in een "burn-out" zat door problemen binnen haar werk en een grote zwangerschapswens. Als "vriend" begon ik het contact weer en we "chatten" heel wat af. In mijn huwelijk waren we toen bezig om via IVF te kijken of we ons gezin konden uitbreiden met een 2e kind. We konden vreselijk goed samen praten en werden echte "maatjes" samen. Onze gesprekken hebben haar uit een diep dal getrokken en zonder hulp van "buitenaf" raakte ze (zoals je zelf zei wonder boven wonder) zwanger van haar toenmalige echtgenoot. Zelf gaf ze aan dat al onze gesprekken haar zo vreselijk goed hadden geholpen dat haar "mind" haar hormonen niet langer in de weg zaten. Gekscherend zeiden we vaak wel dat haar ex de biologische vader was en ik de geestelijke vader van haar waanzinnig lieve en mooie dochter.
Na enige maanden van zwangerschap bleek haar man een andere relatie te hebben en vlak na de bevalling koos hij ook voor die ander.
Inmiddels waren onze gevoelens wederzijds ook zodanig gegroeid dat we beiden voor een scheiding kozen om samen verder te kunnen.
Mijn relatie kende de laatste jaren ook mťťr slechte dan goede tijden en ik voelde een liefde die ik nog nooit eerder gekend had.
Dat bleek de jaren ook volledig wederzijds. We hebben ontzettend veel samen genoten. Er zijn heel wat kilometers heen en weer afgelegd en iedere minuut die we niet samen konden doorbrengen leek uren te duren. Het verlangen was wederzijds telkens waanzinnig groot.
We haden over allerlei zaken dezelfde ideeŽn, dezelfde wensen en voelden elkaar feilloos aan. In bed hadden we nooit geen sex, zoals we zeiden, maar bewezen elkaar alleen maar onze oneindige liefde! Op een manier die we beiden nog nooit hadden ervaren en waar we beiden nooit genoeg van konden krijgen!
Always en onvoorwaardelijk waren onze trefwoorden!

Door de scheiding moest ze 2x verhuizen. En verschrikking volgens haarzelf en iets waar ze heel veel moeite mee had omdat ze gewoon een hekel aan verhuizingen had. Plannen om naar het noorden te verhuizen hadden we samen wel, maar beiden vonden we het, zo vlak na de scheidingen, nog te vroeg. Daarnaast wilde ze beslist een baan hebben voordat ze zou verhuizen. De verhuizing op zich naar het noorden, zag ze als geen enkele beperking omdat ze altijd wel een auto had om eventueel en zo vaak als ze wilde naar haar familie en ouders in R''dam kon gaan.

Vlak voor de vakantie en na de laatste verhuizing raakte ze weer in een depressie. Op het werk was er weer flink wat kritiek op haar functioneren en kreeg ze een andere functie. Overleg en luisteren naar iemands mening is er op haar werk niet bij. Ze heeft hele goede ideeŽn en meningen maar kan, mag en hoeft daar bij haar directie niet mee aan te komen. Veel van haar voorspellingen over het bedrijf of collega''s zijn reeds uitgekomen en frustreren haar iedere keer opnieuw. Dit en de verhuizing leidde opnieuw tot een (niet door mij herkende) depressie bij haar.

Een poging van mijn kant om onze geplande vakantie toch iets anders in te vullen dan voorgenomen deed de vlam in de pan slaan bij d''r. Deze plotselinge wijziging van plannen kon ze niet meer aan en ze koos ervoor om het oorspronkelijke plan, om de vakantie met een grote groep bekenden en haar familie, toch door te laten gaan. Mijn voorstel was juist geweest om na een paar dagen lekker met z''n vieren ( ik heb ook een zoon van 10 die mee zou gaan)
samen door te brengen op een andere camping en lekker van onze gezamelijke rust te genieten.

We zijn euteindelijk gescheiden op vakantie gegaan. Zij met haar familie en bekenden en ik met mijn zoon ergens anders naar toe.

Na die vakantie, die voor mij echt een hel waren, en zij veel heeft nagedacht over zichzelf kwam ze met het nieuws dat ze hulp ging zoeken bij een psychiater.

We hebben op een gegeven moment wel weer goed kunnen praten met elkaar en duidelijk gemaakt dat we echt niet zonder elkaar konden.
Door allerlei kleinigheden en vooral goedbedoelde actie''s van mijn kant die verkeerd werden begrepen of verkeerd uitpakten (en dat gebeurde eerder nooit!!!) en problemen op het werk verliep het contact steeds moeizamer koos ze ervoor onze relatie te beŽindigen om eerst maar eens Rust in haar hooft te kunnen krijgen en de boel op een rijtje te kunnen zetten.

Angst om haar dochter te verliezen, twijfel of ze de opvoeding wel goed doet en alleen aan kan zijn de hoofdproblemen waar ze mee kampt. Verwijten naar mij toe zijn er niet echt zegt ze zelf.
De enige boodschap die ik mee kreeg was dat ik m''n eigen leven moet gaan leiden!!!

En DAT lukt me juist niet !! Elke moment van de dag denk ik aan haar. Heb enorm veel last van huilbuien, onbegrip en een gigantisch verlangen naar d''r. Om er te zijn voor d''r, om te kunnen praten en om alles samen weer op de rails te krijgen!

Wat moet ik doen? Ook maar hulp gaan zoeken? Haar ECHT loslaten en toe zien hoe onze gigantische relatie verder het dal in zakt?
Ik ben niet voor niets gescheiden en blijf nog altijd geloven in onze onvoorwaardelijke liefde en dat deze voor ALWAYS zal duren!

Wie kan me raad geven en duidelijk maken waarom iemand die zo overspannen is geen baad heeft bij liefde, genegenheid en grenzeloos vertrouwen!!
Zij gaat kapot maar IK onderhand  

Reacties op dit bericht:

Pagina 1 van 5 pagina's met reacties
[1 2 3 4 5]

Geschreven door: anja op Maandag 20 November 2006 om 10:25 Ongepaste reactie?

Nou Mark, ik snap heel erg goed hoe jij je voelt , omdat ik nu zwaar overspannen ben , ben ik ook bang om mijn relatie te gaan verliezen,]nieuwe vriend ] ook ik heb een scheiding achter de rug, ik ben een alleenstaande moeder die 24 uur per week moet werken om uit die rot uitkeringen te blijven, het is allemaal erg zwaar ,lees ook mijn reactie op Marscha van gistermiddag.
Toets bij zoeken in marscha en onder haar verhaal vind je mijn reactie ,dan weet je ook precies hoe ik mij vaak voel.
heel veel sterkte hoor.
groeten van Anja.


Geschreven door: nadine op Maandag 20 November 2006 om 11:00 Ongepaste reactie?

Ik herken het allemaal. Alleen ben ik diegene die een burn-out heeft en ben verlaten door mijn vriend. Omdat ik mezelf al geruime tijd niet meer ben heb ik hem verwaarloosd.Ben op een gegeven moment teveel mijn eigen gang gegaan.Was bijna niet een avond thuis.Heel veel last van stemmingswisselingen die ik afreageerde op hem.Ging gewoon de confrontaties uit de weg.
Tot de maat vol was.Mis hem vreselijk en heb het nooit zover willen laten komen. Hij wil nu nadenken over wat hij wil en hoe verder met mij.Het is nu misschien nog niet te laat... als je langer bij elkaar blijft barst de bom helemaal en is er wellicht geen weg terug. Het beste is hem met rust te laten maar dat is erg moeilijk.want wil het liefst in de auto stappen en naar hem toe rijden. Hij is gister nog weer ff geweest en wilde me heel mooi maken voor hem. dus mijn gevoel naar hem toe zit denk ik nog wel goed. als iemand adviezen heeft voor mij,hoe ik met deze situatie om moet gaan dan graag jullie reacties.


Geschreven door: rosanne op Maandag 20 November 2006 om 11:25 Ongepaste reactie?

hoi mark,
ik ben zelf nu 1 jaar overspannen en had in de eerste maanden van mijn overspannenheid ook erg twijfels over mijn relatie en of ik mijn partner nog wel zo leuk vond. Dit duurde gelukkig maar een paar weken en in heb hier gelukkig ook nooit iets mee gedaan, want dit kwam bij mij echt door de verwarring want ik heb echt een kanjer van een vent! Als je overspannen bent liggen al je gevoelens overhoop en kan je niet meer van jezelf op aan, dit was in ieder geval bij mij het geval. Ik probeer te zeggen dat je (ex)vriendin misschien nu echt denk dat dit het beste voor haar is en er later, als ze weer voor een deel hersteld is, hier misschien wel van terug komt. Het is allemaal erg verwarrend als je overspannen bent. Misschien kun je dit in je achterhoofd houden en heb je er wat aan.
Sterkte ermee, gr. Rosanne


Geschreven door: Rosa op Maandag 20 November 2006 om 14:32 Ongepaste reactie?

Hallo Mark,Ik ben het helemaal met Rosa eens,wat (je vriendin)haar gevoelens betreft.Ook ik heb door mijn overspannen zijn en mijn depressieve buien ,vaak haast geen liefde gevoelens voor mijn gezinsleden,waaronder ook voor mijn partner.En gesprekken daarover aangaan met mijn partner,zie ik ook niet zo zitten(hij is geen prater).Maar ook al zou hij dat wel zijn,dan nog,heb ik er geen behoefte aan,door mijn overspannen zijn.Het enige wat jij volgens mij kunt doen,is haar met rust laten en hopen,dat zij nadat ze zich wat beter in haar vel voelt,kiest voor dat ene weggetje,dat naar jou toe leidt.Bij haar vorige burnout,had zij jou zo nodig.Hoe wil ze dit nu dan alleen oplossen?Een psychiater,kan haar alleen handvaten aanreiken om beter te worden.Of medicijnen voorschrijven.Maar zelf moet ze haar pad kiezen.Ik weet het van mezelf,dat als je burnout bent,kun je geen definitieve beslissingen nemen.Jij hebt nu liefdesverdriet en dat is heel erg.Maar leven met iemand,die een burnout heeft,is ook heel moeilijk!!!!Leg geen druk op haar,want dat werkt averechts op deze mensen,maar blijf attent ten opzichte van haar.Soms bijvoorbeeld een kaartje sturen en wees belangstellend voor dingen,die zij belangrijk vindt.En maak haar duidelijk,dat jij er altijd voor haar zult zijn,als zij jou nodig heeft.Dit kost veel tijd.......,Maar wie weet zijn jullie over een poosje weer net zo gelukkig als eerst.En wat jullie vakantie betreft....ik weet,dat het sneu voor je was,dat ze niet voor jou koos.Maar is het niet zo,dat iemand,die overspannen is,moeite heeft om met vakantie te gaan en al helemaal met of naar iets onbekends.Nu was jij geen onbekende voor haar,maar ik denk,dat ze vaker met haar familie weggeweest is en dat haar dat vertrouwder aanvoelde om weg te gaan.Het is soms zo krom,dat denken van ons depri mensen.Daarom is het ook zo moeilijk om als partner met ons om te gaan.Het lijkt een hele egoistische ziekte.Wij zijn alleen maar met onszelf bezig.Ruimte voor iets of iemand anders is er op dit moment niet.Ik vergelijk het wel eens met lichamenlijke pijn:Je hebt kiespijn,dan kan die pijn alles overheersen en dan is er geen ruimte voor dingen of mensen,ook al staan ze je nog zo dicht nabij,of zijn het dingen,die je anders zo leuk zou vinden.Nee,jij hebt kiespijn en wilt daar vanaf.Kun je het een beetje volgen?Maar aandacht ,natuurlijk niet overdadig,is leuk.Dat is ,dat kaartje of telefoontje in moeilijke tijden.Je kunt niets afdwingen,maar afwachten.Maar heus,zij is ook vast,die gelukkige tijd,die ze met jou beleefd heeft ,niet vergeten.Maar zij wil eerst nu zelf de dingen op een rijtje krijgen.Ik hoop,dat je hier wat meekunt.Ik wens je veel geduld en sterkte.Groetjes Rosa


Geschreven door: anita op Maandag 20 November 2006 om 15:14 Ongepaste reactie?

maar ik denk dat iemand er ook moeite mee heeft dat dat goeie wat er wel was niet meer wordt gezien. De slechte dingen overheersen op dat moment. Realtistich nadenken is er op het moment niet meer bij. (praat nu even als ervaren burn-out persoon)Je bent alleen maar met je eigen dingen bezig en idd erg egoistisch.Terwijl je je daar niet van bewust bent. Het dringt niet tot je door.Gaat ook erg onverschillig om met een ander zijn ding. Het interesseerd je gewoon allemaal niet meer.Een ander kan je daar niet meer mee helpen. Je moet het allemaal zelf doen en dat is ook beter. Want op het moment wanneer je overspannen bent heb je even genoeg aan je eigen.Het heeft tijd nodig om daarvan te herstellen maar neem van mij aan: als je niet van je eigen lichaam kunt houden dan kun je toch onmogelijk van een ander houden en liefde geven.je wil het wel, maar je kunt het gewoon niet meer. geduld is een schone zaak! het is beter dan jezelf opdringen.en de toekomst zal uitwijzen of jullie voor elkaar bestemd zijn. Immers als je genoeg van elkaar houdt en om elkaar geeft komt het vanzelf weer goed. sterkte ermee. En bedenk wel je bent niet de enigste.


Geschreven door: Mark --) relatie beŽindigd door overspannen zijn? op Maandag 20 November 2006 om 22:58 Ongepaste reactie?

Bedankt voor jullie welgemeende adviezen en medeleven. Ik ben blij dat er veel herkend en ook erkend wordt. Ben ook blij om de visie vanuit een ervaringshoek te vernemen en het inderdaad zo is dat gevoelens volledig weg kunnen zijn en er vaak vanauit een negatieve hoek gekeken wordt.
Rosa heeft me ok een aantal zaken en reactie''s van mijn vriendin''s kant duidelijk gemaakt en vermoedens bevestigd.
Vooral in het begin heb ik regelmatig aktie''s ondernomen die inderdaad juist een averechts effect hadden. Hoe goed bedoeld het ook was, ik kreeg telkens het lid op me neus en kreeg later weer excuses voor haar actie met als reden dat ze het ook allemaal niet meer weet en het geen plaats kan geven.
Mijn laatste acties bestonden uit een aantal kaarten, met foto''s die herinnerden aan fantastische momenten die we meegemaakt hadden, vergezeld van een van toepassing zijnde eigen gemaakt gedicht. Toen ik haar eindelijk weer een keer sprak reageerde ze er erg koel over en vertelde dat ze nooit van te voren wist hoe ze zou reageren; de ene keer kwaad de andere keer vertederd.
Ik heb dus ook maar besloten te stoppen met die kaarten om de verkeerde reactie''s te voorkomen. We hebben wel afgesproken toch wat regelmatiger contact te hebben maar dat dat vaan HAAR kant moet komen omdat IK niet weet hoe zij zich op welk moment voelt.
Ze weet inderdaad dat ik er ALTIJD en in onze eigen belangrijke woord ALWAYS (naar het nummer van Phil Collins) voor haar zal zijn! …ťn telefoontje en ik zou direct voor d''r in de auto stappen als ze dat zou willen!

Ik zie als een DIJK tegen de komende feestdagen op en koester stilletjes een hoop dat zij ze toch ook liever samen zou willen doorbrengen. Maar blijf ondanks toch realistisch dat het waarschijnlijk een ijdele hoop zal zijn!

Groter is mijn hoop op die kleine (en hopelijk groeiende) momenten van terugkeer van haar werkelijke gevoelens zoals ik in een van de berichten hier las. Want dat die gevoelens altijd echt en oprecht zijn geweest daar twijfel ik geen moment aan!
Ik ga ok proberen me niet meer op te dringen, rustig af te wachten en haar af en toe eens een hart onder de riem proberen te steken middels een kaartje of SMS-je.
Hoe moeilijk het ook zal zijn, want ook nu rollen de tranen weer over m''n wangen! Het doet zo verschrikkelijk veel pijn om je geliefde door zo''n gigantisch dal te zien gaan en hulpeloos toe te kijken!

Bedankt voor jullie adviezen tot nu toe en welke ongetwijfeld nog meer zullen komen !!


Geschreven door: Martine op Dinsdag 21 November 2006 om 16:46 Ongepaste reactie?

Hoi Mark,

Wat ik merkte toen ik net overspannen was was dat ik vooral geen druk kon hebben van iemand. Dus als iemand een kaartje stuurde (om het maar even bij dat voorbeeld te houden) dan voelde ik al meteen druk: o, nou moet ik diegene bellen, of langsgaan, of wat dan ook. Dus wat je nu besloten hebt, haar niet onder druk zetten, is het beste lijkt me. Af en toe wat van je laten horen (zodat ze wel weet dat je nog bestaat en je er voor haar bent), maar absoluut zonder druk. Probeer erin te berusten dat het wel weer goed komt. Daar heeft zij ook het meeste aan denk ik, iemand die gelooft in dat het allemaal goed komt en wacht tot zij ook weer zover is.

Sterkte
Martine.


Geschreven door: Mark --) relatie beŽindigd door overspannen zijn! op Dinsdag 21 November 2006 om 21:39 Ongepaste reactie?

Hoi Martine,

Bedankt voor je tip. Inderdaad goed om daar rekening mee te houden! We hadden inderdaad ook de afspraak gemaakt dat alleen ZIJ contact zoekt, op momenten dat ze zich daar goed genoeg voor voelt. En tja, om eerlijk te zijn, hoop je daar ieder moment op! Onze liefde zat gewoon zo verschrikkelijk diep, en dat hebben we in de eerdere goede tijden ook zo vreselijk vaak naar elkaar uitgesproken en benadrukt dat het voor een buitenstaander onbegrijpelijk is dat die gevoelens zomaar kunnen verdwijnen. Ik denk af en toe zelf wel eens (of eigenlijk regelmatig wel) dat het verlies van een geliefde door "een ander" of erger nog door "overlijden" makkelijker te verwerken is dan een situatie als deze.
Ik ga inderdaad m''n uiterste best doen om d''r zo veel mogelijk met rust te laten. En zal haar, zonder druk, laten weten dat ik ondanks alles op elk moment er zal zijn voor d''r! Heb het zelfs op m''n werk besproken en kan, indien nodig, van het ene moment op het andere in de auto stappen om zo snel mogelijk bij d''r te zijn als ze dat zou willen!

Hoe moeilijk alles ook is, jullie tips als ervaren outburns of overspannenen ben ik waanzinnig blij mee! Alleen daarmee kan ik me zo goed mogelijk opstellen om het voor haar zo goed mogelijk te verwerken en weer op de top van d''r eigen berg te komen ipv het diepe dal waar ze nu is!

Heel veel dank en daar waar op prijs gesteld een dikke knuffel van deze eeuwig trouw en vertrouwenhoudende partner!


Geschreven door: rosanne op Woensdag 22 November 2006 om 00:03 Ongepaste reactie?

hoi mark,
ik ben blij dat je wat aan onze verhalen hebt. Het is moeilijk als buitenstaander er iets van te begrijpen als je dat zelf als overspannen iemand al niet eens kan. Ik heb wel eens tegen mijn vriend gezegt; ''voor mij is het vreselijk en moeilijk maar voor jou moet het minstens zo moeilijk zijn!" Je partner die je kende is een totaal ander persoon geworden. Ik wilde ook nog even zeggen dat ik bewondering voor je heb dat je zoveel voor je (ex) vriendin doet en dat je het ook probeert te begrijpen!
sterkte, gr. Rosanne


Geschreven door: Mark --) relatie beŽindigd door overspannen zijn! op Woensdag 29 November 2006 om 23:11 Ongepaste reactie?

Hoi Rosanne,

Bedankt voor je berichtje. Ik denk dat ik hier beide partijen kan dienen; diegenen die overspannen zijn door duidelijk te maken dat het voor een partner netzo, zo niet NOG moeilijker is om met de situatie om te gaan omdat ons rationele denken juist die vertwijfeling, verwardheid en irrationele denken zo onbegrijpelijk maakt. Dat wat altijd als uitzonderlijk,hemels en ultieme liefde werd gezien door beiden verdwijnt als sneeuw voor de zon. Elke invloed of verklaring die we er voor proberen aan te voeren wordt als aanval gezien en in alles wordt altijd alleen maar de negatieve kant gezocht.

In mijn geval heb ik mijn vriendin nu al een aantal weken niet meer gesproken. De situatie heeft bij mij inmiddels ook tot lichamelijke klachten geleid; een maagzweer en mogelijk zelfs een bloeding. Niet mijn geest maar mijn lichaam geeft nu aan dat ik me echt moet gaan berusten in de situatie hoe zeer het ook in strijd is met m''n gevoelens. Om hier mee om te kunnen gaan komt het er nu zelfs op neer dat ook IK inmiddels psychische hulp ben gaan vragen en op korte termijn zal krijgen.

Dus als boodschap naar diegenen die in het zelfde schuitje zitten; probeer alsjeblieft "on speaking terms" te blijven! Blijf communiceren over hoe je je voelt en wat je wťl en niet wilt. Wanneer het ware liefde betreft zal je partner alleen maar blij zijn om te weten hoe je je op dat moment voelt, hoe wisselend het ook is! Hij/zij zal roberen het begrijpen en kan zich er naar aanpassen en proberen er mee om te gaan. Maar ga niet op een eilandje zitten, of erger nog; zet je partner niet op een eilandje! Want dan gaat hij/zij er ook aan en groeit alleen maar de kans tot vertwijfeling! Er bestaat niets ergers dan iemand dood te zwijgen!

Al waren we niet getrouwd, ik heb haar met regelmaat mijn liefde voor ALWAYS en onvoorwaardelijk verklaard en blijf daar nog steeds voor de volle 1000% achter staan!


Pagina 1 van 5 pagina's met reacties
[1 2 3 4 5]

Reageer nu op dit bericht:

Let op! Alle vragen en antwoorden worden geÔndexeerd door diverse zoekmachines. Als u niet wilt dat uw persoonlijke gegevens via internet gevonden kunnen worden, dan moet u deze zeker niet in uw vraag verwerken.

Als u medische informatie aanhaalt die niet uit uw persoonlijke omgeving komt, dan is een bronvermelding gewenst. Uiteraard is het de bedoeling dat de medische informatie die u noemt naar uw beste weten de juiste is. Het is niet de bedoeling dat u reclame maakt op dit forum.

Lees voordat u reageert ook onze huisregels.

Disclaimer over bijwerkingen: U kunt als patiŽnt zelf uw bijwerking melden bij het Lareb. Het Lareb verzamelt alle bijwerkingen van geneesmiddelen en vaccins in een databank. Door het melden van een bijwerking draagt u bij aan de veiligheid van geneesmiddelen en vaccins. Melden gaat eenvoudig via het online meldformulier.

Typ uw naam en uw bericht in en druk daarna op 'Voeg bericht toe'.

Uw naam: 
   
Uw bericht: 


(advertenties)
Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Overspannen.nl toe aan je favorieten! Favorieten
(advertenties)